رهگذر

دستها از نیرنگ پر ودلها سنگ سخت ،عینک بدبینی نیست وگرنه جهان سراسر سیاه میشد،سرش را دوباره چرخاند مسافر به خاکستری هم قانع بود ،عینک دودی را دوباره بر چشم گذاشت...رهگذر ی شد ...